و خدایی که در این نزدیکی ست

نمی دونم چگونه باید کلامم رو اغاز کنم...نمی دونم چه طوری سخن از وداع بگم...واقعا نمی دونم...

هیچ وقت اینقدر فانی بودن و غیر قابل پیش بینی بودن این دنیا برام اینگونه ملموس و قابل درک نبوده...این روزا با تمام وجودم حسش کردم...

دنیای مجازی واسه ی من همراه بوده با خاطراتی تلخ و شیرین...اینجا خندیدم و اشک ریختم...دوستانی رو برام به ارمغان اورده که با تمام وجودم دوستشون دارم...

به یادتون هستم حتی اگه نشانی از من نیابید...از تک تک تون به خاطرمحبت هایی که در حقم کردین سپاس گزارم...هیچ وقت الطافتون رو فراموش نمی کنم...هیچ وقت...

در لحظه های ناب دعا و نیایش به یادتون هستم...

از تو مشاور بزرگوارم که به من زندگی دوباره بخشیدی سپاس گزارم...نمی دونم چه طوری لطفت رو جبران کنم...

از تو معلم مهربونم که به من درس زندگی اموختی ممنونم...سپاس...سپاس...دنیا دنیا سپاس...

همه  ی شما خوبان رو به خدای بزرگ می سپارم...لحظه هاتون عسلی....

                                                                                          

                                                                                        تا درودی دیگر دو صد بدرود

پی نوشت۱:مجالی برای ماندن نیست...اگر عمری باقی باشد چندین ماه اینده بر می گردم...

پی نوشت۲:دعام کنید...به شدت به دعاتون نیاز دارم...

پی نوشت۳:کاش هیچ وقت به زندگی هم دیگه طمع نکنیم...

پی نوشت۴:امیدورام وقتی بر می گردم،همه ی وبلاگا فعال باشن...

پی نوشت۵:با اجازه ی شما بزرگواران، نظراتتون تا وقتی که برگردم تائید نمی شن...

 

نوشته شده توسط ستایش در شنبه بیست و هشتم آذر 1388 ساعت 9:22 موضوع | لینک ثابت

ابتدا که قلم به دست گرفتم به قصد چند جمله برای خاص نوشت یک پست شروع به نوشتن کردم.نوشتم و نوشتم و در نهایت به این نتیجه رسیدم که حرف دل من خیلی بیشتر از یک خاص نوشت هست و حتی خیلی بیشتر از یک پست!!!

خیلی فکر کردم،سعی کردم از بین انبوه کلماتی که یاد دارم به گزین کنم و کلماتی رو که شایستگی شما و شایستگی برای بیان منظور و احساس من رو دارن انتخاب کنم...اما پیدا نشد...کلمات عجیــــب کم اوردن...

معلم مهربانم!کوچکتر از اونی هستم که بخوام حرفی بزنم و ناتوان تر از اونی هستم که بخوام واستون کاری انجام بدم...اما این حرفا رو از طرف دختر کوچولوتون پذیرا باشین...

بدونین و باور کنین توی این دنیا...با همه ی خوبی ها و بدی ها...باهمه ی کمبودها و کاستی ها...باز هم زیبایی وجود داره...می خواین بگم؟؟قلب هایی که برای شما می تپه...نگین صداشو نمی شنوین...دل هایی که دوستتون دارن...باور کنین اینها کم نیستن...بی ارزش نیستن...

تا حالا شده ثانیه ای فکر کنین که این دلها با ناراحتی شما ناراحت می شن؟نه نشده...یقین بدونین این دلها با ناراحتی شما ناراحت می شون...و دل دختر کوچولوتون بیشتر از همه ناراحت می شه...

تنها کاری که می تونم واستون انجام بدم اینه که واستون دعا کنم...دعا کنم  ارامش،شادی،عشق،مهربانی و خوشبختی به زودی زود به شما روی بیاره...و شما عاشقانه خدای مهربون رو  به خاطر این نعمت ها و موهبت هاش سپاس بگین...

سهراب می گه؛ "چشم ها را باید شست ...جور دیگر باید دید"

سهراب می گه ؛"تا شقایق هست زندگی باید کرد..."

به زندگی لبخند بزنین...تا با لبخند شما پاییز بقیه بهـــار بشه...

اینم حرف حضرت حافظ؛تفالی که واستون زدم:

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند                  

                                      چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند

من ارچه در نظر یار خاکسار شدم                         

                                      رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می زند همه را               

                                       کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت زنقش نیک و بد است       

                                       که بر صحیفه ی هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته اند این بود                

                                       که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند

توانگرا دل درویش خود به دست اور                      

                                       که مخزن زر و گندم درم نخواهد ماند

سحر کرشمه ی صبحم بشارتی خوش داد             

                                       که کس همیشه گرفتار غم نخواهد ماند

غنیمت شمر ای شمع وصل پروانه                        

                                        که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند

به این رواق زبرجد نوشته اند به زر                         

                                        که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

زمهربانی جانان طمع مبُر حافظ                             

                                        که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند 

 

نوشته شده توسط ستایش در دوشنبه بیست و سوم آذر 1388 ساعت 23:49 موضوع | لینک ثابت

هروقت کارت عروسی به دستم می رسه،نا خوداگاه احساس شعفی زیبا تمام وجودم را در بر می گیرد و با اخلاص برای آن دو گل آرزوی خوشبختی و عاقبت بخیری می کنم.حالا امروز یک کارت خیلی خاص به دستم رسیده که صاحبان کارت هم عزیزانی دوست داشتنی و خاص هستند.دوست داشتم متن کارت عروسی این دو نازنین رو اینجا بذارم تا به عنوان یادگاری اینجا بماند.

 

"اَلحَمدُ لِلهِ الذی جَعَلنا مِنَ لمُتِمَکینَ بِوِلایَةَ امیر المُومنین (ع)

آنگاه که زمین ۱۳۸۸ بار دور خورشید بگردد و اختران آسمان نهمین  ماه سال را آذین ببندند،چهاردهمین شب نوبت عاشقی ست

     به شکرانه آن جشنی برپاست

             و حضور شما نشانه ی پاک ترین محبت هاست."

 

پی نوشت۱:این عزیزی که چند شب اینده جشن شادمانی شان برپاست برادر بزرگترم هستند؛باتمام وجودم برای این نازنین و گل زیبایش ارزوی خوشبختی،سعادت،سلامت و عاقبت بخیری می کنم.

پی نوشت ۲:برای تمام خوبانی که در این روزهای زیبا بزم شادمانی و عاشقی شان برپاست بهترین و ناب ترین ارزو ها رو دارم.

پی نوشت۳:قرار بود امروز خاطراتی زیبا و فراموش نشدنی در دفتر خاطره ی زندگی ام نگاشته شود که متاسفــــانه نشد...معبودا راضی ام به رضای تو...

پی نوشت۴:بار الها! خودت با مهربانی وصف ناشدنی ات ما را از شر افریدگانت محفوظ بدار و نگذار هیچ چیز و هیچ کسی نیت زیبا،احساس پاک و نگاه اسمانی مان را از ما برباید.

 

 

نوشته شده توسط ستایش در سه شنبه دهم آذر 1388 ساعت 10:4 موضوع | لینک ثابت